Margraten en Henri Chapelle

Afgelopen zondag was ik in het zuid limburg. Als ik in Limburg ben dan breng ik altijd een bezoek aan de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats Margraten. Zo nu ook weer. Tevens ben ik even de grens over gestoken en op ongeveer 15 minuten van Margraten het aldaar gelegen Amerikaanse ereveld Henri Chapelle bezocht.

Op het ereveld van Margraten liggen ruim 8000 gesneuvelde militairen elke keer als ik er kom maakt het weer diepe indruk op mij. Al die witte kruizen, gesneuveld voor de vrijheid waar wij nu in leven.

Een overzichtsfoto

Ik probeer elke keer als ik hier kom deze plek op een speciale manier vast te leggen. Voor mijn gevoel lukt het me aardig om de foto's niet op een standaard manier te presenteren.

Van sommige namen is op internet veel  informatie na te zoeken.

Op 24 maart, 1945 landde het 507th Parachute Infantry Regiment van de 17th Airborne Division, tijdens 'Operation Varsity', nabij Fluren, in Duitsland, op de oostelijke oever van de Rijn. Eén van de parachutisten was Private George J. Peters, afkomstig uit Cranston, Rhode Island en radiobediener van Company G. Para's van de 17th Airborne Division tijdens 'Operation Varsity'.   Peters kwam met tien anderen in een veld neer dat bestreken werd door een Duits machinegeweernest dat op haar beurt beveiligd werd door verscheidene geweerschutters. Op 75 meter afstand waren de para’s een makkelijk doelwit. Peters bewust van het gevaar dat ze allemaal zouden sneuvelen, stond op en rende in een éénman actie op de vijandelijke stelling af. Deze afleidingmanoeuvre trok al het vuur naar Peters toe. Halverwege het doel werd Peters getroffen en sloeg tegen de grond. Hij krabbelde overeind en zette zijn aanval voort om opnieuw geraakt te worden. Zijn benen onbruikbaar door de verwondingen noodzaakten hem te gaan kruipen. Toen hij dicht genoeg genaderd was wist hij enkele handgranaten in het vijandelijke machinegeweernest te werpen. Twee Duitsers kwamen om en de geweerschutters trokken zich terug in het achtergelegen bos. Door zijn opoffering wist Peters zijn medesoldaten te sparen zodat deze zich konden organiseren, bevoorraden en hun doelen veroveren. Op 8 februari, 1946 werd aan Peters postuum de Medal of Honor toegekend.



Terwijl andere naamloos hun laatste rustplaats hebben gekregen op vreemde grond.

Ik steek de grens over en rij naar het volgende Amerikaanse ereveld, Henri Chapelle. Hier rusten 7989 Amerikaanse soldaten. Meer dan 20 hectare beslaat deze begraafplaats.

 

Witte kruizen tot aan de horizon, een diepe stilte maakte zich meter van mij.

 

Op internet is veel te vinden over deze begraafplaats. Op onderstaande link zijn verhalen en foto's van de gesneuvelde militairen te vinden..... Heel indrukwekkend

                                                                  Klik hier

Het was voor mij een dag met diep respect voor al deze mannen die gevallen zijn voor de vrijheid waar wij nu in leven. Laten we dit nooit vergeten.

Croeso i Gymru!

Croeso I Gymru oftewel welkom in Wales. Ik maak even een buitenlandsuitstapje op deze blog. We zijn net weer thuis van een heerlijke vakantie in het prachtige Wales, een land waar we met regelmaat te vinden zijn. Een land met een prachtige en plaatselijk echt ongerepte natuur. Ik neem jullie nu mee op reis, geniet mee van de prachtige omgeving in dit mooie deel van Engeland.

Het eerste deel van onze vakantie zaten we in Mid Wales. Het landschap is hier heuvelachtig met prachtig begroeide heuveltoppen vol gaspeldoorn en heide. Tussen de planten kwam ik al snel deze hazelworm tegen.

Geel en paars de kleuren die je heel veel tegen kwam.

Tussen de kale rotsen zaten vele vetplantjes zoals deze kleine sedum.

 

Horizon zonder horizonvervuiling waar vind je dat nog .

 

We hadden een aantal trieste dagen met veel regen, maar na een bui zag het er spookachtig uit buiten. Laag hangende bewolking tussen de heuvels.

 

Maar als de zon dan doorbreekt krijg je hele mooie beelden te zien.

Een mistbank boven het stuwmeer.

We reden door naar Snowdonia in Noord Wales, het landschap is hier ruiger, de heuvels worden bergen.

 

 

We hebben elke dag gewandeld, je liep door een landschap uit ver vervlogen tijden.

 

Overal kwamen kleine beekjes uit de bergen.

Als mens ben je maar een mier in het grote geheel.

 

We zaten aan de voet van Snowdonia en konden kiezen de ene kant de bergen, de andere kant de zee. Prachtig zoveel verschillende landschappen vlak bij elkaar.

Typisch beeld voor Engeland of Wales, oude stenen muurtjes met prachtige oude wintereiken.

 

Snowdonia in de mist, er zijn maar weinig dagen per jaar dat mount Snowdon met zijn kop vrij is uit de bewolking.

 

Ik heb ze gevonden, de gouden bergen die je soms belooft worden.

Genieten van prachtige natuur.

Na goed twee week in Snowdonia kwamen we weer terug in Mid Wales.  Nog een paar dagen genoten we hier ook weer van alles om ons heen.

 
Prachtige waterstromen.

Met op de rotsachtige oevers heel veel tongvaren die hier goed groeit in deze vochtige omstandigheden.

Prachtig

Tot zover dit buitenlandse uitstapje. Binnenkort komen hier weer berichten met prachtige herfstplaatjes uit eigen land.

Avond rood

Al enkele avonden achterelkaar gaat de zon prachtig onder, de lucht veranderd in een kleuren schouwspel van moeder natuur. Afgelopen week een avondje buiten af zitten genieten van deze prachtige kleuren.