Maart roerde zijn staart en April doet vooralsnog wat ie wil, oude spreuken een klein beetje vervormd aan de tegenwoordige tijd. Maart roerde inderdaad zijn staart en April is er nog steeds niet uit wat ie nu wil, herfst of voorjaar. Het voorjaar wil nog steeds niet echt komen, een paar mooie dagen worden direct weer gevolgd door een hand vol slaechte en natte dagen. Eigenlijk is het een hele lange herfst die begon in oktober. Water, water ,water, het is overal heel nat geworden de afgelopen periode. In maart waren er nog een paar nachtvorstjes en aan het eind van de maand een paar dagen mooi weer. De natuur leek vroeg te worden maar er kwam toch een rem op. De meidoorn werd al heel vroeg groen maar de groei zette niet door. Eigenlijk is dat met alles in de natuur zo gegaan, de laatste weken komt er nu toch verandering, een beetje warmte afgewisseld door weer wat vocht zorgt er nu toch voor dat het voorjaar de natuur doet ontwaken.
Veel water in de bossen, hele delen stonden langere tijden onder water deze winter. Een dun vlies ijs en een ochtend zonnetje zorgen wel voor een mooi sfeer plaatje.
Een das zakt met zijn poten diep weg in de natte bodem.
We hadden de hout oogst tijdelijk stil gelegd wegens de natte omstandigheden in de bosvakken. Toen het water wat begon te zakken konden de machines toch weer aan de slag.
Maar op sommige plekken zal het water nog heel lang heel hoog staan.
De eerste warme dagen zorgden er voor dat het klein hoefblad begon te bloeien. Vaak 1 van de eerste bloeiers in het prille voorjaar. Voor insecten een ideale drachtplant .
Het vele water zorgde wel voor mooie reflecties in het bos.
En opeens was daar de kikkerdril. De vennen liggen er vol mee.
Alsof duizenden ogen je aankijken.
Een muizenkerkhof lijkt het wel, dit is wat er overblijft als een braakbal van een uil verteerd. Het harige materiaal is weg en wat overblijft zijn de botjes van vele muizen
Vaak zie je ze niet, ze zitten meestal hoog in de boom. De bloem van de Japanse lariks een prachtig klein roosje dat van licht groen veranderd in zacht roze.
De velden roepen mij. Het is stiller dan anders, het gaat niet goed met de weidevogels. De traditie van het eieren zoeken in Friesland wordt om zeep geholpen door de regelzucht van uit Den Haag. De veld mensen die uren door de velden sjouwen, de taal van de weidevogels machtig zijn worden afgeschilderd als een stelletje roofzuchtige barbaren. De waarheid is toch vele malen anders. Als deze zoekers/nazorgers er niet waren dan kwam er van deze legsels helemaal niks meer terecht. De eerste legsels op akkerland hebben geen schijn van kans zolang het landwerk nog moet beginnen. Ik trek hier dan ook de velden in en markeer de nesten voor de boer zodat hij weet waar ze liggen en hij er straks ruim omheen kan werken. Als ik terug denk aan mijn jeugd jaren dat de velden nog vol zaten met kieviten, grutto's en wulpen dan is er veel veranderd in krap 40 jaar. Gelukkig kwam ik nog een aantal nesten tegen maar de tijden van vroeger komen waarschijnlijk nooit weer terug.
Met het vinden van de eerste kievits eieren is voor mij het voorjaar echt begonnen, laat de mooie dagen en avonden in het veld maar komen , ik kijk er naar uit. Zwalken door het veld, genieten in de rand van een sloot kijkend naar het prachtige schouwspel aan de lucht van baltsende kieviten......opvliegende fazanten, een ree die voorbij rent. In gedachten terug naar de tijd dat ik als kleine jongen door de velden dwaalde. Je bent een veldman of je bent het niet maar dit zijn de dingen waar ik intens van geniet.
